Skip to content

Patiromer u pacjentów z chorobą nerek i hiperkaliemią Przyjmujący inhibitory RAAS

2 miesiące ago

110 words

Hiperkaliemia zwiększa ryzyko zgonu i ogranicza stosowanie inhibitorów układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) u pacjentów wysokiego ryzyka. Oceniliśmy bezpieczeństwo i skuteczność patiromeru, nieabsorbowanego spoiwa potasowego, w wieloośrodkowym, prospektywnym badaniu. Metody
Pacjenci z przewlekłą chorobą nerek, którzy otrzymywali inhibitory RAAS i mieli poziom potasu 5,1 do poniżej 6,5 mmol na litr otrzymywali patiromer (w początkowej dawce 4,2 g lub 8,4 g dwa razy dziennie) przez 4 tygodnie (początkowa faza leczenia) ; głównym punktem końcowym skuteczności była średnia zmiana stężenia potasu w surowicy od wartości wyjściowej do 4. tygodnia. Kwalifikujący się pacjenci pod koniec 4 tygodnia (ci z poziomem wyjściowym potasu od 5,5 do <6,5 mmol na litr, u którego poziom zmniejszył się do 3,8; do <5,1 mmol na litr) weszła do 8-tygodniowej randomizowanej fazy wycofania, w której losowo przydzielono ją do kontynuowania patiromeru lub przejścia na placebo; pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była różnica między medianami w zmianach w poziomie potasu w surowicy w ciągu pierwszych 4 tygodni tej fazy.
Wyniki
W początkowej fazie leczenia wśród 237 pacjentów otrzymujących patiromer, którzy mieli co najmniej jeden pomiar potasu podczas zaplanowanej wizyty po 3 dniu, średnia (. SE) zmiana stężenia potasu w surowicy wynosiła -1,01 . 0,03 mmol na litr (P <0,001). ). W 4. tygodniu 76% (95% przedział ufności, 70 do 81) pacjentów osiągnęło docelowy poziom potasu (3,8 do <5,1 mmol na litr). Następnie 107 pacjentów losowo przydzielono do patiromeru (55 pacjentów) lub placebo (52 pacjentów) w randomizowanej fazie wycofania. Mediana wzrostu poziomu potasu w stosunku do wartości wyjściowej tej fazy była większa w przypadku placebo niż w przypadku patiromeru (P <0,001); nawrót hiperkaliemii (stężenie potasu . 5,5 mmol na litr) wystąpił u 60% pacjentów w grupie placebo w porównaniu z 15% w grupie patiromerowej do 8 tygodnia (p <0,001). Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym było łagodne do umiarkowanego zaparcie (u 11% pacjentów); hipokaliemia wystąpiła w 3%.
Wnioski
U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, którzy otrzymywali inhibitory RAAS i którzy mieli hiperkaliemię, leczenie patiromerem wiązało się ze zmniejszeniem stężenia potasu w surowicy i, w porównaniu z placebo, zmniejszeniem nawrotu hiperkaliemii. (Finansowane przez Relypsa; numer OPAL-HK ClinicalTrials.gov, NCT01810939.)
Wprowadzenie
Hiperkaliemia wiąże się z zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca i zwiększoną śmiertelnością.1 Pacjenci z najwyższym ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii to osoby z przewlekłą chorobą nerek w stadium 3. lub wyższym, z cukrzycą lub bez cukrzycy lub niewydolnością serca, leczone lekami hamującymi potas nerkowy. wydalanie, szczególnie inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). 1-4
Leczenie ambulatoryjne hiperkaliemii jest ograniczone przez brak skutecznych środków. 4 Sulfopolistyrenosulfonian sodu i sulfonian polistyrenowy mogą powodować poważne niepożądane zdarzenia żołądkowo-jelitowe5-8, jak również mniej poważne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, które mogą być trudne do tolerowania przez pacjentów, co razem zwykle ogranicza ich przedłużone użytkowanie.4,9,10
Aktywnym ugrupowaniem patiromeru do sporządzania zawiesiny doustnej jest nieabsorbowany polimer, który wiąże potas w zamian za wapń (patrz dodatek dodatkowy, dostępny w pełnym tekście tego artykułu), przeważnie w dystalnej części okrężnicy, gdzie stężenie wolnego potasu jest najwyższe , co zwiększa wydalanie potasu z kałem i obniża poziom potasu w surowicy.11 Tutaj przedstawiamy wyniki wielonarodowego, jedno-ślepego, dwufazowego badania oceniającego bezpieczeństwo i skuteczność patiromeru u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, którzy otrzymywali co najmniej jeden RAAS inhibitor i który miał hiperkaliemię.
Metody
Przestudiuj badanie
Protokół został zatwierdzony przez lokalną lub centralną komisję ds. Przeglądu lub komisję etyczną dla każdego uczestniczącego ośrodka. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę; badanie przeprowadzono zgodnie z Międzynarodową Konferencją na temat Wytycznych w sprawie Harmonizacji dla Dobrej Praktyki Klinicznej. Wszystkie elektrokardiogramy odczytywano w rdzeniowym laboratorium elektrokardiograficznym; niezależna komisja ds. oceny bezpieczeństwa zadecydowała o zgonie z jakiejkolwiek przyczyny i wszystkich zmianach elektrokardiograficznych związanych z potasem, które zostały zidentyfikowane przez podstawowe laboratorium (patrz Dodatek dodatkowy). Badanie zostało zaprojektowane przez autorów we współpracy ze sponsorem (Relypsa). Ogólnoświatowe testy kliniczne i Olander Clinical Consulting były odpowiedzialne za zarządzanie i monitorowanie terenu; pierwsze z nich zapewniało zarządzanie danymi klinicznymi oraz gromadzone, przetwarzane i zgłaszane dane dotyczące zdarzeń niepożądanych
[podobne: tabela pomiarów ciśnienia tętniczego, akwaporyna, zdjęcia pantomograficzne ]

0 thoughts on “Patiromer u pacjentów z chorobą nerek i hiperkaliemią Przyjmujący inhibitory RAAS”

Powiązane tematy z artykułem: akwaporyna tabela pomiarów ciśnienia tętniczego zdjęcia pantomograficzne