Skip to content

Hamowanie ścieżki hedgehog w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym ad 7

2 miesiące ago

276 words

Średnia (2Mean (-.Ct)) i odchylenie standardowe (2SD (-.Ct)) są wskazane poniżej wykresu dla każdego rodzaju tkanki. Dane dla osobników kontrolnych z normalnymi lub złośliwymi próbkami płuc są włączone, ponieważ niektóre próbki przerzutowego raka podstawnokomórkowego stanowiły przerzuty do płuc. Figura 3A i 3B przedstawiają profile stężenie-czas GDC-0449 dla 33 pacjentów. Mediana maksymalnego poziomu w osoczu wynosiła 23,0 .M (odległość międzykwartylowa, 16,8 do 29,7) (Figura 3B). Mediana stężenia w stanie stacjonarnym wynosiła 16,1 .M (odległość międzykwartylowa, 13,7 do 21,6). Mediana czasu do ustalenia stanu stacjonarnego wynosiła 14 dni (zakres międzykwartylowy, 7 do 22). Zwiększenie dawki od 150 mg do 270 mg nie skutkowało wyższymi poziomami w stanie stacjonarnym w osoczu, z medianą stanu stacjonarnego 19,8 uM (przedział między kwartylami, 13,5 do 25,8) dla dawki 150 mg i 15,9 uM (odstęp międzykwartyla 13,8 do 17,7) dla dawki 270 mg. Utrzymujący się w stanie stacjonarnym całkowity poziom GDC-0449 w osoczu utrzymywał się przez cały okres leczenia, bez widocznego spadku w momencie progresji choroby.
Farmakodynamiczną modulację w dół w szlaku hedgehog wykazano przez spadek ekspresji GLI1 o więcej niż jeden czynnik dwa, w porównaniu z analizą próbki biopsyjnej przed leczeniem, u 10 z 13 pacjentów (dane nie przedstawione). Zakres modyfikacji w dół GLI1 nie korelował z poziomami farmakokinetycznymi GDC-0449 u poszczególnych pacjentów.
Badania molekularne
Poziomy ekspresji mRNA GLI1 w próbkach z biopsji guza, które uzyskano od 25 z 26 pacjentów, były zgodne z poziomami ekspresji obserwowanymi wcześniej w przypadku raka podstawnokomórkowego skóry (Figura 3C). GLI1 ulegał nadmiernej ekspresji w guzach uzyskanych od pacjentów z przerzutami lub miejscowo zaawansowanymi guzami, w porównaniu z próbkami kontrolnymi prawidłowego raka skóry i płuc (p <0,001 dla wszystkich porównań). Poziomy GLI1 nie były podwyższone w przerzutowej próbce z biopsji wątroby pacjenta 33, której choroba postępowała w trakcie badania. Poziomy mRNA GLI1 były podwyższone w tkance od dwóch z trzech dodatkowych pacjentów z postępującą chorobą (2 (-.Ct) = 9,7 i 10,9, znormalizowanych względem Smo); tkanki nie uzyskano od trzeciego pacjenta.
Cały region kodujący genu PTCH1 i ekson kodujący uprzednio zidentyfikowaną mutację aktywującą SMO (SMO-M2) 15 zsekwencjonowano z próbek przechowywanych przez pacjentów, które można było ocenić (Tabela 3 w dodatkowym dodatku). Mutacje w genie PTCH1, w tym mutacje nonsensu i missense, znaleziono w 9 na 10 takich okazów. Odkryto, że intronowa mutacja punktowa zakłócająca miejsce konsensusowego splicingu, które zostało wykryte w tkance z masy płucnej w Pacjent 2, jest homozygotyczna pod względem spektrometrii masowej mikrouselekcyjnego nabłonka nowotworowego; to odkrycie było zgodne z utratą heterozygotyczności genu supresorowego guza PTCH1 (Figura 2 w Dodatkowym dodatku). Ponadto, mutację onkogenną SMO-M215 zidentyfikowano u pacjenta ze stabilną chorobą, a dwie mutacje PTCH1 wykryto w normalnej próbce skóry-biopsji od pacjenta z zespołem podstawnokomórkowym (pacjent 4).
Dyskusja
W tym badaniu u niektórych pacjentów z zaawansowanym rakiem podstawnokomórkowym zaobserwowano odpowiedź guza na GDC-0449
[przypisy: zanim nadejdzie noc cda, kajaki allegro, laserowe usuwanie zylakow ]

0 thoughts on “Hamowanie ścieżki hedgehog w zaawansowanym raku podstawnokomórkowym ad 7”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: gabinet stomatologiczny kraków[…]

Powiązane tematy z artykułem: kajaki allegro laserowe usuwanie zylakow zanim nadejdzie noc cda